Menningar-Bakki * Viðhalda og efla þjóðlega menningararfleið til sjávar og sveita*
-------- Alþýðuhúsið á Eyrarbakka - Vinir alþýðunnar - Á undan sinni framtíð --- "Stærra í hugum okkar en við sjálfir gerum okkur grein fyrir" ---

02.12.2019 19:49

Að umgangast vald með auðmýkt



 

 

 

 

 ----Ég trúi að fólk geti betrast----

 

 

Í ald­ar­fjórðung hef­ur Páll Win­kel unnið við lög­gæslu og kann hann því vel. Sem for­stjóri Fang­els­is­mála­stofn­un­ar hef­ur hann látið til sín taka og breytt mörgu til batnaðar. Hann seg­ir inni­lok­un í lokuðu fang­elsi ekki bæta nokk­urn mann og þótt Páll telji vont fólk vera til seg­ir hann flest fólk gott. Eitt stærsta verk­efnið er glím­an við eit­ur­lyf­in, en um 70- 90% fanga eru í neyslu.

 

Páll tek­ur á móti blaðamanni á skrif­stofu sinni í Fang­els­is­mála­stofn­un rík­is­ins einn fal­leg­an vetr­armorg­un. Út um glugg­ann blas­ir hafið við og Esj­an sem lúr­ir enn í myrkri hand­an fjarðar­ins. Það er stafa­logn og frost og sól­in er að mjak­ast upp fyr­ir fjöll­in í austri. Smátt og smátt læt­ur húmið í minni pok­ann fyr­ir deg­in­um sem rís og þá stirn­ir á steina og strá hand­an göt­unn­ar.

 

Páll býður til sæt­is og nær í úr­valskaffi. Hann er reffi­leg­ur í eld­rauðri skyrtu og bros­ir breitt þannig að skín í skemmti­legt frekju­sk­arðið. Eft­ir skraf um dá­sam­legt út­sýnið og dag­inn og veg­inn vind­um við okk­ur í spjall um fang­els­is­mál, sem eru í stöðugri þróun. Vanda­mál­in eru mörg hjá þeim hópi fólks sem svipt­ur er frels­inu um stund; fólks sem Páll seg­ir flest í grunn­inn gott.

 

Svig­rúm fyr­ir góða fanga

Páll er lög­fræðing­ur að mennt en meðfram lög­fræðinám­inu vann hann í lög­regl­unni. Eft­ir út­skrift starfaði hann sem lög­fræðing­ur hjá Fang­els­is­mála­stofn­un og þaðan lá leiðin í Lands­sam­band lög­reglu­manna. Þá tók hann við embætti aðstoðarrík­is­lög­reglu­stjóra en var svo ráðinn for­stjóri Fang­els­is­mála­stofn­un­ar í árs­byrj­un 2008.

 

„Ég hef unnið í lög­gæslu­geir­an­um í 25 ár; hér í tæp tólf ár. Ég hóf að vinna við af­leys­ing­ar í lög­regl­unni um tví­tugt og síðan hef ég ekki átt út­leið. Ég kann vel við mig í þessu,“ seg­ir Páll og bros­ir.

 

„Til að byrja með, sem ung­ur maður, fannst mér þetta spenn­andi heim­ur og ég fékk að sjá hluti sem maður hafði ekki séð eða upp­lifað áður. Það kom mér á óvart hvað þetta var harka­leg­ur heim­ur. Mér fannst erfitt að horfa upp á erfiðar aðstæður og það kom mér á óvart hvað lífið er fjöl­breytt í svona litlu sam­fé­lagi eins og á Íslandi. Hér er mik­il stétta­skipt­ing og mis­jafnt hvernig fólk hef­ur það.“

 

Páll seg­ist hafa verið ákveðinn frá upp­hafi í að breyta ýmsu þegar hann tók við sem for­stjóri Fang­els­is­mála­stofn­un­ar.

 

„Ég áttaði mig á því mjög fljót­lega að það þyrfti að breyta um stefnu. Inni­lok­un í lokuðu fang­elsi bæt­ir ekki nokk­urn mann. Að loka mann­eskju inni í lokuðu fang­elsi all­an afplán­un­ar­tím­ann er slæm hug­mynd og ekki lík­leg til að betra ein­stak­ling­inn. Við fór­um því mark­visst í það að breyta fang­elsis­kerf­inu þannig að nú er ákveðinn tröppu­gang­ur í kerf­inu. Sá sem kem­ur inn til að afplána fer fyrst í lokað fang­elsi og ef allt geng­ur vel fer hann þaðan í opið fang­elsi. Ef allt geng­ur vel þar fer hann á áfanga­heim­ili og lýk­ur afplán­un heima hjá sér með ökkla­band og er þá und­ir ra­f­rænu eft­ir­liti. Þetta hef­ur verið mark­viss vinna lög­gjaf­ans, Fang­els­is­mála­stofn­un­ar og Dóms­málaráðuneyt­is­ins síðustu árin. Það hafði sýnt sig að það var ekki góð aðferð að loka mann inni á Litla Hrauni og af­henda hon­um svo stræ­tómiða í bæ­inn út í frelsið,“ seg­ir Páll.

 

Fleiru vildi Páll breyta því illa fór um fang­ana í göml­um og lé­leg­um húsa­kost­um fang­els­anna.

 

„Við vor­um með ónýt­an húsa­kost; bæði Hegn­ing­ar­húsið á Skóla­vörðustíg og Kvennafang­elsið á Kópa­vogs­braut. Það hafði staðið til í hálfa öld að byggja nýtt fang­elsi í Reykja­vík og það náðist á end­an­um að byggja sér­hannað fang­elsi á Hólms­heiði sem var svo tekið í notk­un árið 2016. Skömmu áður lokuðum við á Skóla­vörðustíg, en þar hafði verið fang­elsi síðan 1874,“ seg­ir Páll og út­skýr­ir að fang­elsi lands­ins séu fimm; Litla-Hraun, Kvía­bryggja, Hólms­heiði, Sogn og Ak­ur­eyri.

 

Páll er hvergi nærri hætt­ur að breyta og bæta kerfið því verk­efn­in er mörg.

 

„Við get­um gert mun bet­ur á marg­an hátt, sér­stak­lega hvað varðar fanga með fíkni­sjúk­dóma og and­lega sjúk­dóma.“

 

Snýst um frels­is­svipt­ingu

Oft heyr­ast í þjóðfé­lag­inu gagn­rýn­isradd­ir varðandi þá fanga sem fá að afplána utan fang­elsa eða í opn­um fang­els­um. Páll hef­ur sterk­ar skoðanir á refs­ing­um fanga.

 

„Þetta er sú aðferð sem reynst hef­ur best úti í hinum stóra heimi. Menn eru svipt­ir frelsi sínu í opn­um fang­els­um líka. En aðbúnaður­inn er ekki eins nei­kvæður og veld­ur ekki eins miklu tjóni á sál­inni og lokuðu fang­els­in gera. Við erum með þessu að búa ein­stak­ling­inn und­ir að fara aft­ur út í sam­fé­lagið. Meg­in­mark­mið okk­ar hér er að draga úr lík­um á því að þess­ir ein­stak­ling­ar brjóti af sér aft­ur og þessi leið er æski­leg til þess. En auðvitað bygg­ir það allt á trausti; fang­inn þarf að standa sig og sýna fram á að hann geti afplánað við frjáls­ar aðstæður,“ seg­ir hann.

 

„Sum­ir fara aldrei í fang­elsi held­ur vinna bara í sam­fé­lagsþjón­ustu og geta áfram tekið þátt í líf­inu,“ seg­ir Páll og út­skýr­ir að þeir fang­ar sem fái að taka út dóm sinn í sam­fé­lagsþjón­ustu þurfi að upp­fylla ýmis skil­yrði.

 

„Þetta er mjög góð þróun og kost­ar minna fyr­ir sam­fé­lagið.“

 

Ertu á móti hug­mynda­fræðinni sem rík­ir í Banda­ríkj­un­um þar sem fólk er oft dæmt harka­lega, jafn­vel í ævi­langt fang­elsi?

 

„Í viss­um til­vik­um þar sem menn eru mjög of­beld­is­hneigðir og veik­ir geta þeir tal­ist hættu­leg­ir sam­fé­lag­inu alltaf. En það er ákaf­lega sjald­gæft. Í sum­um ríkj­um Banda­ríkj­anna er dauðarefs­ing enn við lýði. Svo eru fanga­töl­ur þar svo ógn­vekj­andi að það tek­ur engu tali; þeir eru með fimmtán sinn­um fleiri fanga á hverja hundrað þúsund íbúa en við. Þeir eru mjög ref­siglaðir og ég held að við höf­um ekk­ert þangað að sækja. Við get­um horft til Norður­landa og höf­um gert það; og við erum með lága end­ur­komutíðni í sam­an­b­urði við önn­ur lönd. Er­lend­ir fjöl­miðlar og fræðimenn hafa sýnt okk­ar kerfi áhuga á síðustu árum, meðal ann­ars vegna tröppu­gangs­kerf­is­ins og menn­ing­ar opnu fang­els­anna.“

 

Stund­um heyr­ir maður fólk tala um að það sé lúx­us að vera á Kvía­bryggju; menn geti hangið í golfi og haft það gott. Hvað seg­ir þú við því?

 

„Já, ég heyri svona tal og fæ stund­um yfir mig hressi­leg­ar gus­ur þegar ég sit í heita pott­in­um. En það sem þetta snýst um er að svipta fólk frelsi sínu. Það er ekki okk­ar hlut­verk að gera frels­is­svipt­ing­una verri en nauðsyn­legt er og það er okk­ar verk­efni að fram­kvæma hana þannig að ein­stak­ling­ur­inn geti átt von þegar hann kem­ur úr afplán­un. Ég get sagt fyr­ir mína parta að ef ég væri lokaður inni í svít­unni á Hót­el Hilt­on í fimm ár, þá myndi mér ekki líða vel. Þeir sem eru á Kvía­bryggju mega ekki fara þaðan og ef þeir gera það er litið á það sem strok úr afplán­un, það er lýst eft­ir þeim og þeir svo send­ir í ein­angr­un á Litla-Hraun,“ seg­ir Páll.

 

„Við mynd­um vilja fjölga opnu rýmun­um á kostnað lokuðu rýmanna en til þess að það sé mögu­legt þurf­um við að bjóða upp á betri þjón­ustu vegna fíkni­sjúk­dóma, sem eru mjög al­var­legt vanda­mál í fang­els­um lands­ins.“

 

Níu­tíu pró­sent í neyslu

Talið vík­ur að einu stærsta vanda­máli fang­els­anna; eit­ur­lyfj­un­um. „Ég áætla að um 70-90% fanga glími við eit­ur­lyfjafíkn­ina. Í opnu fang­els­un­um eru menn komn­ir lengra í bata, en í lokuðu fang­els­un­um eru 90% fanga í virkri fíkn. Við erum að glíma við harðari og harðari efni og það er al­veg dag­ljóst að það þarf að skipta um aðferð í þeirri bar­áttu,“ seg­ir Páll.

 

Nýtt eit­ur­lyf, Spice, tröllríður nú fang­els­un­um, enda er afar erfitt að finna það á gest­um eða í vör­um sem koma inn í fang­els­in.

 

„Við höf­um oft verið gagn­rýnd fyr­ir það að fíkni­efni kom­ist inn í fang­elsi. Það er nú þannig að fang­ar eiga rétt á að fá heim­sókn­ir frá ætt­ingj­um og vin­um. Svo þarf að senda mat og vör­ur inn í fang­els­in. Við erum með fíkni­efna­hund og mjög öfl­ugt starfs­fólk sem leit­ar á öll­um og í þessu öllu sam­an, en þegar komið er efni sem er lykt­ar­laust, og þar sem eitt gramm verður að hundrað skömmt­um, þá get­urðu ímyndað þér hvað það er erfitt að koma í veg fyr­ir svona send­ing­ar. Við vit­um hvaða fang­ar eru að dreifa fíkni­efn­um inn­an fang­els­anna en efn­in koma hins veg­ar ekki inn með heim­sókn­ar­gest­um þeirra. Þvert á móti eru það heim­sókn­ar­gest­ir lágtsettra fanga sem eru þvingaðir til að koma með efni inn í fang­els­in.“

 

Ertu að segja að „hátt­sett­ir“ fang­ar láti gesti „lágtsettra“ fanga koma inn með efn­in með hót­un­um?

 

„Já, þannig geng­ur þetta fyr­ir sig.“

 

Páll seg­ir óhugn­an­legt að horfa á fanga sem neytt hafi Spice. Þeir verði al­gjör­lega út úr heim­in­um í um það bil fimmtán mín­út­ur og að því loknu taki við skelfi­leg­ur niðurtúr. Svo slæm­ur að það eina sem kom­ist að sé næsti skammt­ur. Að lok­inni vím­unni muni menn ekk­ert eft­ir henni né hvað þeir gerðu á meðan. Kem­ur fyr­ir að hóp­ur fanga sé í vímu á sama tíma, sem ger­ir starf fanga­varða afar erfitt og krefj­andi.

 

Páll seg­ir þau þurfa að gera bet­ur með því að draga úr eft­ir­spurn­inni.

 

„Við drög­um úr fram­boðinu með því að leita og vera vak­andi. En á meðan það er vilji, þá kom­ast menn í fíkni­efni. Því þurf­um við að bjóða betri og meiri meðferð fyr­ir þá ein­stak­linga sem eru á þess­ari braut,“ seg­ir hann og seg­ir að í dag sé vissu­lega ein­hver meðferð í boði en bet­ur má ef duga skal.

 

Vilja þeir meðferð?

 

„Sum­ir þeirra vilja það. Ef menn vinna í sín­um mál­um og verða edrú kom­ast þeir bet­ur í gegn­um afplán­un­ina,“ seg­ir Páll og seg­ir þau þurfa stað til afeitr­un­ar, auk fjöl­breytt­ari meðferðarúr­ræða en til eru í dag.

 

„Það er ákveðin vakn­ing í gangi núna og ég heyri að það er vilji til að gera eitt­hvað í þess­um mál­um. Margt af þessu fólki er ágæt­is fólk þegar það er ekki í neyslu. Og sum­ir þeirra eru jafn­vel aðallega dæmd­ir til fang­els­is­refs­ing­ar fyr­ir að fjár­magna neyslu sína. Ef neysl­an er sjúk­dóm­ur, þá velt­ir maður fyr­ir sér hvort við séum á réttri braut með þetta, að dæma þessa ein­stak­linga aft­ur og aft­ur í fang­elsi fyr­ir að vera veik­ir. Það er um­hugs­un­ar­efni.“

 

Páll seg­ir Litla-Hraun afar óhent­ugt fang­elsi að því leyti að þar sé eng­inn aðskilnaður á milli fanga. Því þyrfti að breyta því vissu­lega sé erfitt fyr­ir edrú fanga að halda sér edrú þegar allt flæði í efn­um. Þannig gætu þeir sem væru að vinna í sín­um mál­um verið á öðrum stað en þeir sem eru í bullandi neyslu.

 

„Þú held­ur ekki AA-fund á pöbbn­um.“

 

Fimm hundrað á biðlista

Fleiri fang­ar eru nú utan fang­elsa í sam­fé­lagsþjón­ustu en þeir sem lokaðir eru inni. Um 150-200 manns eru í dag í fang­els­um lands­ins, þar af eru 45 pláss í opn­um fang­els­um. Um tvö hundruð taka dóm­inn út í sam­fé­lagsþjón­ustu.

 

„Svo eru fimm hundruð manns á biðlista. Þetta er upp­safnaður vandi frá efna­hags­hrun­inu. Ef við vær­um ekki með biðlista mynd­um við vel anna dæmd­um refs­ing­um á Íslandi en við erum enn að vinna í list­an­um. Þegar verst lét var list­inn 620 manns,“ seg­ir Páll.

 

„Við for­gangs­röðum inn í fang­els­in og því standa þeir oft eft­ir sem hafa framið minni­hátt­ar brot og eru þeir stærst­ur hluti þeirra sem bíða,“ seg­ir hann.

 

Spurður hvort fang­elsið á Hólms­heiði hafi ekki hjálpað til við að stytta biðlist­anna svar­ar Páll: „Jú, það gerði það en það sem við sjá­um ekki fyr­ir er hvernig refs­ing­ar eru hjá dóm­stól­um. Refs­ing­ar milli þessa árs og síðasta hafa þyngst um 40%. Þegar það eru svona mikl­ar sveifl­ur í refs­ing­um er mjög erfitt að gera lang­tíma­plön. Við erum líka að sjá nýj­ar töl­ur í fjölda þeirra sem eru í gæslu­v­arðhaldi en það hafa aldrei verið fleiri í gæslu­v­arðhaldi frá upp­hafi en núna, um þrjá­tíu manns. Þannig að fram und­an eru álags­tím­ar.“

 

Flest­ir fang­ar eru karl­menn en kon­ur eru aðeins 7-10%. „Það er óskilj­an­legt, en karl­ar virðast vera verri upp til hópa.“

 

Spurður um töl­ur fanga af er­lend­um upp­runa seg­ir Páll það vera breyti­legt. „Þeir voru á tíma­bili einn af hverj­um fjór­um en eru nú 16-17% af föng­um. Þeir eru oft­ast mjög þægi­leg­ir fang­ar þótt til séu und­an­tekn­ing­ar.“

 

Ekki svart og hvítt

Páll seg­ist hafa allt aðra sýn á af­brota­mönn­um nú en í upp­hafi fer­ils­ins.

 

„Þegar ég byrjaði sem ung­ur maður í lög­regl­unni hafði ég ekki upp­lifað margt. Ég var fljót­ur að átta mig á því að það voru tvö lið; við sem vor­um að halda uppi lög­um og reglu og svo þeir sem voru að fremja af­brot­in. Mér fannst það al­gjör­lega svart og hvítt. Með tíð og tíma og eft­ir því sem ég eld­ist og þrosk­ast og læri meira um aðstæður og bak­grunn þess­ara ein­stak­linga sem lög­regl­an er að fást við hef ég áttað mig á því að þetta er ekki svart og hvítt. Marg­ir þeirra sem við erum að dæma í fang­elsi hafa átt hræðilega æsku; hafa búið við skelfi­leg­ar aðstæður sem ég og þú get­um ekki ímyndað okk­ur. Þeir hafa skilj­an­lega farið snemma að finna sér hug­breyt­andi efni til að deyfa sig og lifa af raun­veru­leik­ann. Þess­ir ein­stak­ling­ar hafa marg­ir upp­lifað hræðilega fram­komu í æsku; lík­am­leg­ar og and­leg­ar refs­ing­ar. Maður byrj­ar að skilja bet­ur af hverju þeir leidd­ust út á glæpa­braut­ina. Það var aldrei neinn sem tók utan um þá þegar illa gekk í líf­inu,“ seg­ir Páll.

 

„Ég fór að finna til meiri sam­kennd­ar með þess­um hópi og það er fullt af ágæt­um ein­stak­ling­um í fang­elsi; vel gefnu og góðu fólki þegar það er ekki langt leitt af neyslu. Afstaða mín til þessa hóps hef­ur breyst tölu­vert mikið,“ seg­ir hann.

 

„Svo bætt­ist eft­ir efna­hags­hrunið við ný teg­und af­brota­manna, sem áður höfðu ekki haft neina teng­ingu við fang­elsis­kerfið eða rétt­ar­kerfið yfir höfuð. Þess­ir ein­stak­ling­ar voru ekki lík­ir þeim ein­stak­ling­um sem við vor­um vön að þjón­usta. Fang­els­is­mál í dag hafa meiri teng­ingu út í allt sam­fé­lagið því það eru svo marg­ir sem þekkja ein­hverja sem hafa verið í fang­elsi. All­ar stétt­ir sam­fé­lags­ins eiga sína full­trúa í fang­els­un­um.“

 

Eng­in spill­ing eða klíku­skap­ur

Páll hef­ur kynnst und­ir­heim­un­um vel á þeim ald­ar­fjórðungi sem hann hef­ur feng­ist við lög­gæslu. Ekki eru all­ir þar sátt­ir við for­stjóra fang­els­is­mála.

 

„Ég fer mjög var­lega og fjöl­skylda mín einnig. Ég og aðrir starfs­menn hér verðum reglu­lega fyr­ir hót­un­um og áreitni úti í bæ en maður lag­ar sig að því og ég tek það ekki inn á mig. Það er kannski skondið þegar maður er far­inn að flokka hót­an­irn­ar í frum­leg­ar og ófrum­leg­ar,“ seg­ir Páll og bros­ir.

 

„Það var einn mjög frum­leg­ur sem hringdi í mig um dag­inn. Hann náði óvart í gegn og kynnti sig og sagði svo: „Ef það er eitt­hvert rétt­læti í heim­in­um færð þú krabba­mein og deyrð“,“ seg­ir Páll og bæt­ir við að eitt sinn hafi maður verið kom­inn inn á gafl heima hjá hon­um.

 

„Á venju­leg­um degi er maður ekki að hugsa út í þetta en við för­um var­lega.“

 

Ertu hrædd­ur við þessa menn?

 

„Nei. Ég er ekki hrædd­ur við þessa menn en ég geri mér grein fyr­ir því að þeir geta verið óút­reikn­an­leg­ir við viss­ar aðstæður og fer því var­lega. Lög­regl­an er mjög öfl­ug í þessu landi og sterk og hún sér um mig og mína þegar á þarf að halda,“ seg­ir hann.

Að von­um eru tekn­ar ákv­arðanir hjá Fang­els­is­mála­stofn­un sem ekki hugn­ast öll­um; síst þeim sem dæmd­ir eru.

„Ég hef passað að um­gang­ast það vald sem Fang­els­is­mála­stofn­un hef­ur með auðmýkt. Ég passa upp á að regl­ur og verklag sem við vinn­um eft­ir séu skýr­ar þannig að sem minnst svig­rúm sé fyr­ir geðþótta­ákv­arðanir. Vissu­lega ber ég sem for­stjóri ábyrgð á öllu sem gert er hérna en ég er bú­inn að ganga þannig um hnút­ana að eng­inn einn get­ur tekið veiga­mikl­ar ákv­arðanir. All­ar ákv­arðanir eru tekn­ar á fund­um og færðar til bók­ar. Ég get ekki einn ákveðið neitt; það er teym­is­vinna í gangi. Ég er bú­inn að tempra völd ein­stak­linga hérna inn­an stofn­un­ar­inn­ar og hef þar með dregið úr lík­um á spill­ingu og klíku­skap,“ seg­ir hann.

 

„Það eru ekki mörg ár síðan ýms­ir stjórn­mála­menn og áber­andi fólk í sam­fé­lag­inu hringdi í mig og vildi fá greiða. En það er al­veg búið.“

 

Nú hef­ur þú þrosk­ast í starfi með ár­un­um og séð ým­is­legt. Er til vont fólk?

 

„Já. Það er til vont fólk. Það hef­ur fólk farið hér í gegn­um kerfið sem ég hef trú á að verði brota­menn alla tíð. En það eru al­gjör­ar und­an­tekn­ing­ar. Ég hef trú á að flest­ir geti betr­ast, og fái þeir hlýju og vænt­umþykju og finni að öll­um sé ekki sama um þá, þá geti þeir kom­ist á fæt­ur. Það er virki­lega skemmti­legt að rek­ast á ein­stak­linga sem voru lengi inni í fang­elsi og ít­rekað, sem eru svo allt í einu bara í röðinni með þér á Serrano; eru að koma úr vinn­unni og í fín­um gír.“

 

Heilsa þeir þér?

 

„Já, já! Ég fæ líka bréf annað slagið frá göml­um skjól­stæðing­um sem segja mér að þeir séu á lífi og allt gangi vel og það er skemmti­legt.“

 

Myrk­ur í vinn­unni

Hvernig er týpísk­ur dag­ur fang­els­is­mála­stjóra?

 

„Það er allt í fínu lagi í fang­elsis­kerf­inu þegar ég hef ekk­ert að gera,“ seg­ir Páll og hlær.

 

„Ég fylg­ist auðvitað vel með öllu og fer yfir dag­bæk­urn­ar og skoða hvað hef­ur gerst síðasta sól­ar­hring í öll­um fang­els­un­um. Síðan er mjög mis­jafnt hvað ég geri. Það fer tals­verður tími í að svara fyr­ir­spurn­um fjöl­miðla og svo er ég mikið á fund­um í ráðuneyt­um vegna ým­issa stýri­hópa eða nefnda­vinnu. Svo held ég starfs­manna­fundi mánaðarlega í stóru fang­els­un­um og þvæl­ist á milli fang­elsa og fylg­ist með,“ seg­ir Páll og nefn­ir að í heild­ina vinni und­ir Fang­els­is­mála­stofn­un 140 manns, þar af nítj­án á skrif­stof­unni.

 

Hvað er það erfiðasta við starfið þitt?

 

„Það er að setja skýr skil og taka ekki vinn­una með mér heim. Þessi heim­ur get­ur verið grimm­ur og oft verið að fjalla um ljót mál og ég á það stund­um til að taka það með heim. Það vill svo vel til að ég á maka sem er bros­mild­ur og glaður. Það get­ur verið mikið myrk­ur í þess­ari vinnu og oft erfitt að kúpla sig út. Ég hefði ekki þraukað svona lengi ef ég væri ekki með svona sam­heldið og öfl­ugt sam­starfs­fólk.“

 

Páll er í sam­búð með frétta­stjór­an­um Mörtu Maríu Jón­as­dótt­ur og eiga þau sam­tals fjög­ur börn á aldr­in­um tíu til sautján.

 

„Við tók­um stóra skrefið og flutt­um sam­an í mars eft­ir að hafa verið sam­an í fjög­ur ár. Það geng­ur mjög vel og hún er búin að laga sig að því að búa með manni sem fer var­lega. Og ég er bú­inn að laga mig að því að búa með konu sem hef­ur gam­an af líf­inu,“ seg­ir hann og bros­ir breitt.

 

Eruð þið yin og yang?

 

„Al­veg hreint! Það er ótrú­legt hvernig svona ólík­ir aðilar geta laðast að hvor öðrum. Við erum eins ólík og mögu­legt er en það geng­ur prýðilega. Ég segi henni frá ljótu mál­un­um og hún seg­ir mér frá sam­kvæm­is­mál­un­um og þannig verður hið full­komna sam­tal,“ seg­ir Páll og hlær.

 

 

„Ég segi henni frá ljótu mál­un­um og hún seg­ir mér frá sam­kvæm­is­mál­un­um og

þannig verður hið full­komna sam­tal,“ seg­ir Páll, sem sést hér með sam­býl­is­konu

sinni, frétta­stjór­an­um Mörtu Maríu.



Morgunblaðið, sunnudagurinn, 1. desember. 2019.

 

Ásdís Ásgeirsdóttir asdis@mbl.is

 

 

 



Skráð af Menninagr-Bakki.