Menningar-Bakki * Viðhalda og efla þjóðlega menningararfleið til sjávar og sveita*
-------- Alþýðuhúsið á Eyrarbakka - Vinir alþýðunnar - Á undan sinni framtíð --- "Stærra í hugum okkar en við sjálfir gerum okkur grein fyrir" ---

29.03.2020 09:10

Ein kind á dag kemur skapi í lag

 

 

 

 

Ein kind á dag kemur skapi í lag

 

 

Hann vill gleðja fólk á tímum samkomubanns þegar honum er meinað að messa í Hruna, og setur inn dag hvern færslu á fésbók með mynd af einni kind og sögu með. Séra Óskar segir kindur hafa sterka persónuleika.

 

"Daginn sem samkomubannið var sett á og mér meinað að messa í bili, þá datt mér í hug að ég gæti dundað mér við það þegar ég fer til daglegra gegninga að horfa yfir kindahópinn minn og velja eina kind hvern dag til að taka mynd af og segja frá á Fésbókarsíðu minni. Sauðkindin hélt jú lífi í þjóðinni og gerir enn, þær hafa bjargað ófáum dögum hjá mér kindurnar mínar. Það kitlar hégómagirndina þegar maður sér að það eru einhverjir sem hafa gaman af þessu og þá færist maður í aukana,“ segir Óskar Hafsteinn Óskarsson, prestur í Hruna í Hrunamannahreppi, en færslur hans á fésbók um kindur hafa vakið mikla lukku á tímum samkomubanns. 

 

„Mér finnst þetta mjög skemmtilegt og ég ætla að halda þetta út í þrjátíu daga. Í þessum færslum segi ég meðal annars frá skapgerðareinkennum kindanna og samskiptum mínum við þær. Til dæmis frá glímu sem varð til þess að við lentum bæði úti í skurði, ég og hún Kelda mín. Ótal sögur eru í raun til í kringum hverja kind, í gær sagði ég frá því hvernig slysaskot varð kind til lífs. Hún heitir Sniðug og var sett á sem smálamb og átti að fara í sláturhús næsta haust, en hún sá við mér og var búin að komast í hrút án þess að ég yrði þess var. Þetta hefur reynst hin ágætasta kind og slysaskotið með hrútnum varð hennar gæfa. Náttúran fer sínar eigin leiðir og sýnir að við mannfólkið stjórnum ekki öllu,“ segir Óskar og bætir við að hann eigi töluvert inni af sögum sem tengist samskiptum hans við nágranna hans í tengslum við kindur.

 

„Ég hef til dæmis átt feiknalega skemmtileg samskipti við Eirík nágranna minn og vin hér í Ási um fé. Hann hefur kennt mér margt.“

 

Oft má sjá svip af fólki

 

Óskar tók við 40 kindum af Eiríki forvera sínum í Hruna þegar hann flutti þangað fyrir rúmum fimm árum ásamt Unu konu sinni og þremur börnum.

 

„Okkur hefur þótt þetta svo skemmtilegt að við höfum fjölgað kindunum með hverju árinu og nú eru þær orðnar 110. Una er alin upp við lítils háttar fjárbúskap en ég hafði aldrei komið nálægt þessu fyrr. Ég hef alltaf haft gaman af skepnum og var í sveit sem strákur í Mýrdalnum en þar voru aðeins kýr. Þetta var alveg ný upplifun fyrir mig og ég kann afskaplega vel við kindurnar. Þegar maður er með svona fátt fé er þetta allt fyrir ánægjuna og ég get leyft mér alls konar sérvisku og skemmtilegheit. Á hverju hausti förum við feðgarnir ýmist á Snæfellsnes eða í Öræfin að kaupa hrúta,“ segir Óskar og bætir við að kindur hafi sterka persónuleika og ólíka skapgerð.

 

„Rétt eins og við mannfólkið geta sumar tuðrur aldrei verið til friðs og fara sínar eigin leiðir, en svo eru hinar sem eru ekkert nema tryggðin og gæðin við mann. Oft má líka sjá svipi af mannfólki í kindum, sumar eru nauðalíkar ákveðnum einstaklingum.“ 

 

Spenntur með nýja hrúta

 

Óskar segir að kollegar hans, aðrir prestar, undrist stundum hvað hann sé að vesenast í þessum búskap, og spyrji hvort það sé ekki fullt starf að vera prestur.

 

„Þá svara ég því til að þetta sé sannarlega hluti af því að vera prestur í sveit. Ég hefði ekki kynnst nágrönnum mínum nándar eins vel ef ég hefði ekki verið með fé. Það eru svo margvísleg samskipti sem maður á við fólk í gegnum sauðfé. Ég held ég væri í allt annars konar tengslum við mjög margt fólk hér í sveitinni ef ég væri aðeins í því að messa.“

 

Nú hallar í sauðburð og Óskar segist eiga von á fyrsta lambi í lok apríl.

 

„Ég var með nokkra nýja lambhrúta í fengitíðinni og var spenntur að fara af stað. Lambhrútar geta verið seinir í gang ef maður hefur fóðrað þá of vel. Ég bjargaði einni jólapredikun með því að segja frá hrútnum sem gagnaðist ekki kindunum þegar ég sleppti honum í þær. Ég hafði hlakkað mikið til, keypti hann á Snæfellsnesi. Ég setti hann í svelti í þrjá daga og hleypti honum til að því loknu og þá virkaði allt. Ég gerði það sama við mitt jólaguðspjall, ég svelti mig frá því í nokkra daga, því mér fannst ég alltaf vera að segja það sama öll jól. Þetta svelti mitt virkaði,“ segir Óskar, sem ætlar að halda ótrauður áfram með daglegar kindafærslur á fésbók. „Maður verður líka að passa sig að þetta vatnist ekki út. Þetta er á meðan það er, við þurfum að gleðja okkur á þessum erfiðu tímum.“ 

 

Kristín Heiða Kristinsdóttir

khk@mbl.is

Morgunblaðið fimmtudagurinn 26. mars 2020

 

------------------------------------------------------------------



Kirkjuráð Hrútavinafélagsins Örvars á Suðurlandi var við fjölmenna Brynjúlfsmessu hjá séra Óskari Hafsteini Óskarssyni í Stóra-Núpskirkju sunnudaginn 23. febrúar 2020.



Nokkrar myndir en fleiri koma síðar:

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

Embættisfólk Stóra-Núpskirkju eftir Brynjúlfsmessu 23. febrúar 2020.

 

F.v.: Ámundi Kristjánsson, Minna-Núpi, gjaldkeri sóknarnefndar, 

Árdís Jónsdóttir Eystra-Geldingaholti, ritari sóknarnefndar,

Kristjana Heyden Gestsdóttir, Hraunteigi, formaður sóknarnefndar,

Þorbjörg Jóhannsdóttir, Stóra-Núpi, kórstjóri og orgelleikari,  

séra  Óskar Hafsteinn Óskarsson, sóknarprestur í  Hrunaprestakalli, 

Oddur Guðni Bjarnason, Stöðulfelli, hringjari

og Hannes Sigurðsson, Hrauni í Ölfusi og félagi í Kirkjuráði

Hrútavinafélagsins Örvars.
 

Ljósm.: Björn Ingi Bjarnason.



Skráð af Menningar-Bakki.